Size beni derinden etkileyen bir anımı anlatmak istiyorum. Bir gün evin duvar saati duvarda bozulmuş halde asılıyordu. Dikkatimi çekti. Tamir yapmayı gayet seven birisi olarak hemen aldım saati, oturdum başına.
Önce pilini değiştirdim, hayır sıkıntı pilden kaynaklanmıyordu. Mecbur içini açtım ve tüm parçalarını dağıttım. Bilenler bilir saatin içerisi biraz karmaşık yapıya sahiptir öyle kolay toplanmaz. Peder bey bana “Onu daha toplayamazsın.” bile dedi. Neyse, fıtratımdan kaynaklı bu gibi durumlar benim daha fazla keyif aldığım hale dönüşüyor. Bir hayli uğraşın sonunda saati tek parça halinde toparlayabildim. Test aşamasına geçmiş oldum ve saatin pilini taktım. Olacak iş miydi onca uğraştan sonra böyle olması? Saat çalışmıyordu.
Yalan olmasın tam hatırlamıyorum saati tekrardan tamire çalışmaya bir şey mani oldu, uğraşamadım. Akşama doğru beni Peder ile Biraderim görüntülü arıyorlar. Saati çalıştırmışlar ve bana göstermek için beni aramışlar. Bir hayli şaşırdım tabi ki hemen nasıl yaptıklarını sordum. Hiç tahmin etmediğim ve beni uzun seneler etkileyen şu cevabı aldım. “Pilini ters takmışsın”.
Evet, bu hikayede hamdolsun ağır sonuçlar ödemedim saati tamir edip pilini ters taktığım için ama hayatın içinde bu kadar nasipli olamayabilir insan. Tüm her şeyi doğru yaptığımızı düşünüp son evrede saatin pilini yanlış takarsak hiçbir şeyin manası kalmayacaktır. Ne mi demek istiyorum? Şu iki şeyi. Birincisi her şeyi doğru yaptığımızı düşündüğümüzde belki de en önemli parçayı es geçiyoruzdur. Üzülmeyin, belki de o son parça tersine dönmesi için zamanı bekletiliyordur. İnsanoğluna çabalamaktan başka ne yakışır ki? İkincisi ise ilki kadar hafif bir çıkarım olmayacak. Hayatın içerisinde bazı meselelere canımız pahasına değer veriyoruz. Olabilir, bazen dişini tırnağına takıp çalışmalı insan ama sadece saatin içerisine de çalışmamalı. Her şeyin onunla anlam bulduğu “maneviyat” pilini de ters takmamalı.
